گزارش برنامه : صعود به قله 2920 متری کرکسین اسد آباد به مناسبت روز جهانی کوهستان

تاریخ برگزاری : جمعه 17/9/91

سرپرست برنامه : هیأت کوهنوردی شهرستان کنگاور

تعداد شرکت کنندگان : حدود 145 نفر از کوهنوردان کنگاور , سنقر , صحنه , قروه و اسدآباد

روز 11 دسامبر به نام روز جهانی کوهستان نامگذاری گردیده و این بهانه ای است تا با ابتکار و دعوت هیأت کوهنوردی شهرستان کنگاور, جمعی از کوهنوردان صحنه , سنقر , اسد آباد و قروه به همراه جمع مشتاق کوهنوردان کنگاور, صعودی دسته جمعی به قله کرکسین اسد آباد را تجربه کنند. حوالی ساعت 7 صبح " اندک اندک جمع مستان می رسند". هوای سرد آخرین ماه پاییز هم نتوانسته مانعی برای هم نوردان باشد. همگان شاداب و سر زنده آماده یک برنامه ی مفرح دیگراند که در آن هم سلامتی نهفته است و هم اخلاق. دوستان از گروه های کوهنوردی شهر با چند دستگاه مینی بوس و حدود ساعت 7:15 دقیقه ی بامداد شهر را ترک می کنند و راهی شهرستان اسدآباد می شوند. هم نوردان صحنه نیز در مسیر با ما همراه می شوند. رسیدن به اسدآباد زیاد طول نمی کشد. از سمت راست آخرین میدان شهر به طرف روستای قاسم آباد راه می افتیم. خورشید اولین انوار طلایی خود را بر طبیعت نیمه جان نثار می کند. جاده ای پر پیچ و خم با طبیعتی زیبا و چشم نواز. به راستی که جلوه های پاییز بر تن کم رمق طبیعت خود بهاری است بدیع. درختان زیبا و خزان زده که برخی از آن ها, شاخه های برهنه خود را چون دستانی ملتمس به آسمان بلند کرده اند, زیبایی خاصی به مسیر بخشیده است. برگ های رنگارنگی که دست تطاول پاییز خزانشان کرده, فرشی رنگین بر بستر زمین گسترده اند. این ها بخشی از جلوه هایی است که در مسیر چشم های هم نوردان مشتاق و اهل دل را می نوازد. حدود ساعت 8:20 دقیقه ی صبح خود را در روستای قاسم آباد می بینیم. روستایی با بافت سنتی که مدرنیته نتوانسته است تأثیری چندان بر آن بگذارد. هوا کمی سرد است اما دل ها گرم گرم. کوله ها را بر پشت می گیریم و از دل روستا عبور می کنیم. پس از کمی پیاده روی در مکانی مناسب درنگی می کنیم تا سایرین هم به ما ملحق شوند. آقای محمد اسماعیلی طی سخنان کوتاهی ضمن خوش آمد گویی به میهمانان و هم نوردان , پیرامون برنامه توضیحاتی ارائه می دهند. سپس بسته هایی که از قبل توسط هیأت کوهنوردی شهرستان کنگاور تهیه شده بین همگان تقسیم می شود. جمعی در حدود 145 نفر با نظمی خاص راه را در پیش می گیرند. مسیر سخت نیست. جاده ای که به سمت پناهگاه ها کشیده شده , حرکت را برای همگان هموار ساخته است. کسانی که با اتومبیل شخصی به این مسیر می آیند , می توانند بعد از عبور از قاسم آباد تا ارتفاع حدود 2100 متری پیش روند. پس از حدود یک ساعت پیاده روی آرام در یک مسیر هموار و مناسب که با سوزی ملایم نیز توأم شده به پناهگاه اول می رسیم. فرصتی است مغتنم  برای استراحت و صرف صبحانه , سفره های ساده اما صمیمی دوستان پهن می شود تا در کنار هم نوردان تجدید قوایی کنیم. پس از آن که صبحانه میل شد, تعداد معدودی از دوستان همان جا می مانند و ما مسیر را به سمت پناهگاه بعدی ادامه می دهیم. در میانه راه و در ارتفاع 2460 متری چشمه ای گوارا با آبی فراوان در پای چند درخت کهن جاری است. این آخرین منبع آبی است که کوهنوردان می توانند ازآن بهره مند شوند. ادامه مسیر نیز چندان دشوار نمی نماید. با حرکتی مناسب و یکنواخت می توان کمتر از 1 ساعت به پناهگاه بعدی رسید. دوستان پس از  کمی استراحت کوله ها را از پشت بر می گیرند و راهی قله می شوند. در طول مسیر آقای جمالی یکی از کوهنوردان اسد آباد توضیحاتی ارائه می دهند و از هر فرصتی برای ثبت لحظات بهره می برند. مسیر پوشیده از برف است؛ لذا باید با احتیاط بیشتری حرکت نمود. هم زیستی برف و صخره و بوته های یخ زده تابلویی بدیع در مسیر خلق کرده است. در میانه راه با هم نوردان اسدآباد مواجه می شویم که با روحیه ای شاداب و پهلوان منشانه از قله بر می گردند و به رسم مهمان نوازی ما را مورد لطف قرار می دهند و با زمزمه ی ترانه ای  کُردی از ما استقبال می کنند. تا قله راهی نیست. برف همه جا را سفید پوش کرده و صداقت و یک رنگی خاصی هم چون ضمیر کوهنوردان مقاوم , به طبیعت هدیه کرده است. در نهایت پس از حدود یک ساعت خود را بالای قله می بینیم. ارتفاعات قزل و دائم برف با صلابتی مثال زدنی در مقابل ما جلوه گری می کنند. بر بالای قله به یاد شهدای کوهستان به ویژه دو تن از هم نوردان شهرستان اسد آباد که بر اثر سقوط بهمن جان خود را از دست داده اند یک دقیقه سکوت می کنیم. یکی از دوستان صحنه ای نیز آوازی و ترانه ای ترنم می کنند که در آن فضا بسیار دلچسب است. آن گاه همگان عکس هایی به یادگار بر می دارند و آرام آرام به سمت پایین به حرکت در می آیند. پس از صرف ناهار و کمی استراحت به سمت پناهگاه اول به راه می افتیم. در اینجا مجالی دست می دهد تا کمی استراحت کنیم و آوازی بشنویم و زمزمه کنیم. حدود ساعت پانزده و سی دقیقه با روحیه ای شاداب به سمت روستای قاسم آباد به راه می افتیم. راه زیادی نیست. خیلی زود به روستا می رسیم.مینی بوس ها هم که می رسند, سوار می شویم و به امید یک برنامه ی دیگر راهی کنگاور می شویم.                     

 گزارش از: ابوفاضل مرآتی