گروه اول به شامل دوازده نفر به سرپرستی خانم امینی از ابتدای مسیر میشه ری جهت کوهپیمایی حرکت کرده و گروه دوم به سرپرستی بنده (رضا جعفری) جهت صعود از مسیر آیگر در همان محل مشغول صرف صبحانه شدیم بعد از خوردن صبحانه و جمع و جور کردن وسایل با 15 دقیقه پیاده روی به ابتدای مسیر آیگر رسیده و با پوشیدن هارنس و تقسیم گروه به دو کرده و تحویل وسایل و ابزار فنی به افراد جهت صعود آماده شدیم . بنده به عنوان نفر سرطناب و با حمایت آقای ضیایی و بعد از کارگزاری تعدادی ابزار به کارگاه اول که شامل یک عدد میخ کارگزاشتن یک عدد کیل میشه رسیدم و جهت حمایت نفر دوم آماده شدم . ابتدا آقای حبیبی و بعد آقای ضیایی صعود کرده و به کارگاه رسیدند.

به دلیل اینکه سر کارگاه اول جای کافی برای همه افراد نبود بنده طول دوم مسیر را صعود کرده و به کارگاه دوم رسیدم و منتظر نفرات بعدی شدم . ولی بعد از مدت زمان زیادی متوجه شدم که 3 نفر از دوستان به دلیل عدم آمادگی جسمانی راه بازگشت را در پیش گرفتند و با کسب اجازه از سرپرست فرود رفتند . با صعود آقای حبیبی به اتفاق راه صعود را در پیش گرفتیم و رأس ساعت 3 بعد ازظهر موفق به صعود قله شدیم و به طرف دوستانمان که در غار میشه ری منتظر بودند حرکت کردیم.

بیوگرافی مسیر : این مسیر در منتها علیه سمت چپ کوه بیستون و غربی ترین مسیر این کوه می باشد که حدوداً بین 500 تا 550 متر طول دارد که در این مسیر غیر دو عدد میخ که در طول اول و دوم مسیر جهت حمایت موجود می باشد رول و میخ دیگری وجود ندارد و باید با کارگزاشتن ابزار مسیر را صعود کرد . به دلیل اینکه مسیرهای مختلف بیستون جنوبی هستند بهترین فصل صعود بهار و پاییز می باشد .

صعود به آیگر باعث زنده شدن خاطرات 20 سال پیش برای بنده بود که همراه دوست و همنورد عزیزم آقای انصاری در سال 71 برای اولین با موفق به صعود از این مسیر شده بودیم .

گزارش : رضا جعفری